ជំរុញ​​សមភាព​យេនឌ័រ​ក្នុង​សង្គម​មួយ​ដែល​ស្ត្រី​អាច​ប្រើប្រាស់​សិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន​មាន​តុល្យភាព​និង​អាច​កសាង​សមត្ថភាព​ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​អ្នក​មាន​​ភាព​​ម្ចាស់​ការ
 

អត្រា​ជក់​បារី​នៅ​ជនបទ​ខ្ពស់​ជាង​នៅ​ទីក្រុង

ភ្នំពេញ​ ៖​ អនុសញ្ញា​ស្ដីពី​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​ថ្នាំ​ជក់​របស់​អង្គការ​សុខភាព​ពិភពលោក​ បាន​ក្លាយ​ជា​សន្ធិសញ្ញា​សុខភាព​សាធារណៈ​ទី​១​ ដែល​បាន​ចូល​ជា​ធរមាន​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​ ២៧​ ខែ​ កុម្ភៈ​ ឆ្នាំ​ ២០០៥។​ ដើម្បី​គាំទ្រ​សន្ធិសញ្ញា​សុខភាព​ពិភពលោក​នេះ ​រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​បាន​ផ្ដល់​សច្ចាប័ន​លើ​អនុសញ្ញា​ស្ដីពី​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​ថ្នាំ​ជក់​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ ១៥​ ខែ​ វិច្ឆិកា​ ឆ្នាំ​ ២០០៥។

យោង​តាម​របាយការណ៍​សង្ខេប​សំរាប់​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ស្ដីពី​ស្ថានភាព​នៃ​ការ​ប្រើប្រាស់​ និង​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​ថ្នាំ​ជក់​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ អត្រា​ និង​និន្នាការ​នៃ​ការ​ជក់​បារី​ក្នុង​ចំណោម​បុរស​ និង​ស្ត្រី​ដែល​មាន​អាយុ​ចាប់​ពី​២០​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ​ មាន​បុរស​៥៣,៩​ភាគរយ​ និង​ស្ត្រី​៦.០​ភាគរយ​ក្នុង​នោះ​ការ​ជក់​បារី​នៅ​ទី​ជនបទ​ជាទូទៅ​មាន​អត្រា​ខ្ពស់​ជាង​នៅ​ទីក្រុង។

របាយការណ៍​ដដែល​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ទៀត​ថា​ អ្នក​ជក់​បារី​ជា​បុរស​ដែល​មាន​វ័យ​ចំណាស់​ (ចាប់​ពី​៤០​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ)​ និយម​ជក់​បារី​ច្រើន។​ ចំណែក​ឯ​ការ​ជក់​បារី​ក្នុង​ចំណោម​ស្ត្រី​មាន​អត្រា​ខ្ពស់​ចន្លោះ​អាយុ​ពី​៤០-៤៩​ឆ្នាំ។​ ដោយ​ឡែក​អាយុ​ចាប់​ផ្ដើម​ជក់​បារី​ជា​មធ្យម​គឺ​២០​ឆ្នាំ។​ រីឯ​ការ​ចំណាយ​លើ​ថ្នាំ​ជក់​វិញ​អ្នក​ជក់បារី​ម្នាក់​នៅ​កម្ពុជា​បាន​ចំណាយ​ថវិកា​ប្រហែល​៣៥,៨​ដុល្លារ​អាមេរិក​ក្នុង​១​ឆ្នាំ​ទៅ​លើ​ការ​ទិញ​ថ្នាំ​ជក់​ និង​ការ​ចំណាយ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​របស់​គ្រួសារ​អ្នក​ជក់​បារី​កម្ពុជា​មាន​ចំនួន​ ៦៩,៤៤​លាន​ដុល្លារ​អាមេរិក។

គ្រួសារ​អ្នក​ជក់​នីមួយៗ​នៅ​ភ្នំពេញ​ចំណាយ​២,៥​ភាគរយ​នៃ​ចំណូល​របស់​ខ្លួន​ និង​ ២,៩​ភាគរយ​នៅ​ទី​ជនបទ​លើ​ការ​ទិញ​បារី​ជក់។​ គ្រួសារ​ដែល​មាន​អ្នក​ជក់​បារី​ម្នាក់​ចំណាយ​ប្រហែល​៣​ដុល្លារ​អាមេរិក​ជា​មធ្យម​លើ​ការ​ទិញ​បារី​ក្នុង​១​ខែ​ហើយ​ជា​មធ្យម​អ្នក​ជក់​បារី​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដោយសារ​គេ​ជក់​បារី​ក្នុង​ចន្លោះ​៥​នាទី​ពេល​ក្រោក​ពី​ដំណេក។

លោក​ មុំ គង់​ នាយក​ប្រតិបត្តិ​អង្គការ​ចលនា​ដើម្បី​សុខភាព​កម្ពុជា​ បាន​និយាយ​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ថ្នាំ​ជក់​គឺ​ជា​ដំណាំ​ឧស្សាហកម្ម​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាំ​ដុះ​នៅ​ខេត្ត​ចំនួន​៤​គឺ​ ខេត្ត​កំពង់ចាម​ កណ្ដាល​ ព្រៃវែង​ និង​ក្រចេះ។​ ប្រហែល​៩០​ភាគរយ​នៃ​ចំការ​ថ្នាំ​ជក់​គឺ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ចាម។​ ផ្ទៃ​ដី​ប៉ាវ​ប្រមាណ​ប្រហែល​១៧០០០​ហិកតា​ ត្រូវ​បាន​គេ​ដាំ​ថ្នាំ​ជក់​សំរាប់​ផលិត​ជា​បារី​ និង​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ផ្សេង​ទៀត​ដូចជា​មូរ​ជា ​បារី​មូរ​ដៃ​ចុក​ និង​ដាក់​ក្នុង​ខ្សៀ។

លោក​ មុំ គង់​ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ទៀត​ថា​ មាន​បារី​ជាង​២០០​ម៉ាក​ រួម​មាន​បារី​ក្នុង​ស្រុក​ និង​បារី​នាំ​ចូល​ពី​បរទេស​ដែល​កំពុង​ចរាចរ​នៅ​លើ​ទីផ្សារ។​ មាន​ម៉ាក​បារី​ផ្សេងៗ​ ដែល​នាំ​ចូល​ពី​ប្រទេស​បារាំង​ ចិន​ ជប៉ុន​ អង់គ្លេស​ អាមេរិក​ សិង្ហបុរី​ ថៃ​ និង​ឥណ្ឌូណេស៊ី។​ លោក​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ទៀត​ថា​ បារី​មូរ​ដៃ​មាន​អ្នក​ជក់​ច្រើន​ជាង​គេ​ (២៩​ភាគរយ)​ បន្ទាប់​មក​គឺ​ថ្នាំ​ជក់​ខ្មែរ​ (២៤​ភាគរយ)​ និង​បារី​សេក​១៤​ភាគរយ។​ បារី​រូប​សេក​គឺ​ជា​បារី​ដែល​ពេញ​និយម​ជាង​គេ​នៅ​ទីក្រុង។​ អ្នក​ជក់​បារី​នៅ​ជនបទ​ភាគ​ច្រើន​និយម​បារី​ក្នុង​ស្រុក​ ដោយ​សារ​ពួក​គាត់​មាន​ប្រាក់​ចំណូល​ទាប​ហើយ​បារី​នាំ​ចូល​ពី​បរទេស​មាន​តំលៃ​ថ្លៃ។

លោក​ មុំ គង់​ បាន​លើក​ឡើង​ថា​ ដើម្បី​ទទួល​បាន​ដោយ​ជោគជ័យ​នូវ​គោលដៅ​ត្រួត​ពិនិត្យ​ថ្នាំ​ជក់​រាជរដ្ឋាភិបាល​គួរ​តែ​អនុម័ត​ច្បាប់​ពី​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​ថ្នាំ​ជក់​ឲ្យ​បាន​ឆាប់​រហ័ស។​ ច្បាប់​ស្ដីពី​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​ថ្នាំ​ជក់​នេះ​ គួរ​តែ​អនុលោម​តាម​អនុសាសន៍​របស់​អនុសញ្ញា​ស្ដីពី​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​ថ្នាំ​ជក់​ឲ្យ​បាន​ពេញ​លេញ​ ហើយ​រាជរដ្ឋាភិបាល​គួរ​តែ​មាន​ជំហរ​ឲ្យ​ច្បាស់​ក្នុង​ការ​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ឧស្សាហកម្ម​ថ្នាំ​ជក់​ជ្រៀតជ្រែក​ក្នុង​គោលនយោបាយ​ទាំង​នោះ។​ ដោយ​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ ការ​ផ្សាយ​ពាណិជ្ជកម្ម​យុទ្ធសាស្ត្រ​ទីផ្សារ​ និង​ការ​ឧបត្ថម្ភ​របស់​ឧស្សាហកម្ម​ថ្នាំ​ជក់​គឺ​សំដៅ​លើក​កំពស់​ការ​ញៀន​ជាតិ​នីកូទីន។​ ដើម្បី​ទប់ទល់​ទៅ​នឹង​យុទ្ធសាស្ត្រ​របស់​ឧស្សាហកម្ម​ថ្នាំ​ជក់​ក្នុង​ការ​ផ្សាយ​លក់​ផលិត​ផល​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ប្រជាពលរដ្ឋ​គ្រប់​ស្រទាប់​ រាជរដ្ឋាភិបាល​គួរ​បិទ​ទាំង​ស្រុង​ឲ្យ​បាន​ភ្លាមៗ​រាល់​ទំរង់​នៃ​ការ​ផ្សាយ​ពាណិជ្ជកម្ម​ ការ​ផ្សាយ​លក់​ និង​ការ​ឧបត្ថម្ភ​របស់​ឧស្សាហកម្ម​ថ្នាំ​ជក់​ដើម្បី​ការពារ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ពិសេស​យុវជន៕

ចែក​រំលែក​អត្ថបទ​នេះ​ដោយ​ប្រើ​ del.icio.us
 
ស្នើដោយ៖ syna  កាល​បរិច្ឆេទ៖ ពុធ 30 Jul 2008