ជំរុញ​​សមភាព​យេនឌ័រ​ក្នុង​សង្គម​មួយ​ដែល​ស្ត្រី​អាច​ប្រើប្រាស់​សិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន​មាន​តុល្យភាព​និង​អាច​កសាង​សមត្ថភាព​ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​អ្នក​មាន​​ភាព​​ម្ចាស់​ការ
 

ការ​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ ៖​ ប្រាក់​បៀវត្ស​នៅ​រោងចក្រ​កាត់​ដេរ​កម្ពុជា​ មាន​កម្រិត​ទាប​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ទាប​បំផុត​



កម្មករ​រោងចក្រ​កាត់ដេរ​សំលៀបពាក់​កម្ពុជា​ដែល​​ទទួល​បាន​ប្រាក់​បៀវត្ស​ទាប​បំផុត​បើ​ប្រៀបធៀប​ក្នុង​ចំណោម​ប្រទេស​ទាំង​៤០​ដែល​ជា​អ្នក​ផលិត​សំលៀកបំពាក់​កំពុង​នាំ​គ្នា​ចេញ​ពី​រោងចក្រ​មួយ​ក្នុង​ខណ្ឌ​មានជ័យ​ទីក្រុងភ្នំពេញ
នោះ​ក៏​ព្រោះតែ​កម្ពុជា​ត្រូវ​នាំ​ក្រណាត់​ចូល​ ហើយ​ក៏​ត្រូវ​គេ​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា​ "បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ការងារ​ទៅ​លើ​តែ​សំលៀកបំពាក់​សាមញ្ញ​ធម្មតា​​​ និង​សំលៀកបំពាក់​​សម្រាប់​គេង​យប់ ហើយ​មិន​គិត​ខិតខំ​រក​វិធី​ពង្រីក​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការ​កាត់​ដេរ​សំលៀកបំពាក់​ឲ្យ​កាន់តែ​ល្អ​ឡើង​នោះ​ទេ"។ នេះ​គឺជា​សំដី​របស់​ លោកស្រី​ O'Rouke​ ដែល​បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​អ៊ីមែល​មួយ​ ផ្ញើ​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​ ញូវយ៉ក​ កាលពី​ថ្ងៃ​ពុធ។​

លោកស្រី​ O'Rouke​ បាន​បន្ត​ទៀត​ថា​ "កម្ពុជា​នៅ​តែ​ត្រូវ​​បាន​ចាត់​ចូល​ក្នុង​កម្រិត​ខ្ពស់​ ក្នុង​ចំណោម​ម្ចាស់​យីហោ​ផលិតផល​សំលៀកបំពាក់​ប្រពៃណី​ និង​​សំលៀកបំពាក់​សំខាន់​ៗ​សម្រាប់​លក់​រាយ​" ហើយ​ប្រទេស​នេះ​ "នឹង​បន្ត​ទទួល​ដោយ​រីករាយ​​​នូវ​ការ​​វិនិយោគ​​នាំ​មុខ​គេ​​​នៅ​ទ្វីប​អាស៊ី​ ដើម្បី​ពង្រីក​សមត្ថភាព​ ជាពិសេស​​នៅ​ពេល​ដែល​តម្លៃ​របស់​ចិន​នៅ​តែ​បន្ត​ឡើង​ត​ទៅ​ទៀត"។

ក៏ប៉ុន្តែ​ លោកស្រី​បញ្ជាក់​ថា​ កម្ពុជា​ត្រូវតែ​ងាក​ពី​ការ​ផលិត​សំលៀកបំពាក់​សម្រាប់​កុមារ​ ហើយ​ត្រូវ​ឈាន​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​ផលិត​សំលៀកបំពាក់​មនុស្ស​ចាស់​ និង​សំលៀកបំពាក់​ជំនួញ​​​ ដោយ​ត្រូវ​ខិតខំ​ពង្រីក​សមត្ថភាព​ច្នៃ​ម៉ូដ​ប្លែកៗ​វិញ។​ កម្ពុជា​ក៏​ចាំបាច់​ត្រូវ​រក​ប្រភព​សាច់​ក្រណាត់​ថែម​ទៀត​ និង​ត្រូវ​បង្កើន​ផលិតភាព​ពលកម្ម​ថែម​ទៀត។​

អ្នក​ដឹកនាំ​នៅ​ក្នុង​​រោងចក្រ​ឧស្សាហកម្ម​សំលៀកបំពាក់​ជាច្រើន​ បាន​ឯកភាព​តាម​មតិ​ណែនាំ​របស់​ លោកស្រី​ O'Rouke​ ថា​ត្រូវតែ​ជំរុញ​ផលិតភាព​ ដែល​លោកស្រី​បាន​លើក​ឡើង​កាលពី​ថ្ងៃ​ពុធ​នេះ​ ។​

លោក​ វ៉ាន់​ ស៊ូអៀង​ ប្រធាន​សមាគម​សហគ្រាស​ផលិត​សំលៀកបំពាក់​កម្ពុជា​ បាន​និយាយ​ថា​ ក្នុង​ពេល​ជាមួយ​គ្នា​ដែល​កម្មករ​ចិន​អាច​ផលិត​ខោ​បាន​ពី​ ២៨​ ដល់​ ៣២​ ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ ហើយ​កម្មករ​វៀតណាម​បាន​ពី​ ១៨​ ទៅ​ ២២​ខោ​នោះ​ កម្មករ​សំលៀកបំពាក់​កម្ពុជា​ផលិត​បាន​តែ​ពី​ ១២​ ទៅ​ ១៤​ខោ​​ប៉ុណ្ណោះ​ ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ ។​

លោក​ វ៉ាន់​ ស៊ូអៀង​ បាន​និយាយ​តាម​ទូរស័ព្ទ​ថា​ "និយាយ​ឲ្យ​ចំ​ទៅ​ តម្លៃ​ពលកម្ម​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ថោក​ជាង​នៅ​​​ប្រទេស​វៀតណាម​ ។​ ប៉ុន្តែ​បើ​និយាយ​ពី​ផលិតភាព​វិញ​ វា​មិន​ថោក​ជាង​ទេ​" ។​

លោក​បាន​បន្ត​ទៀត​ថា​ ផលិតភាព​នៅ​កម្ពុជា​មាន​តម្លៃ​ថោក​ ពីព្រោះ​តែ​កម្លាំង​ពលកម្ម​​នៃ​កម្មករ​គ្មាន​បទពិសោធន៍​ មកពី​ទី​ជនបទ។​

លោកស្រី​ ទេព​ ម៉ូណា​ នាយក​មជ្ឈមណ្ឌល​ផលិតភាព​ឧស្សាហកម្ម​សំលៀកបំពាក់​ ដែល​ត្រូវ​ផ្គត់ផ្គង់​ថវិកា​ដោយ​ទីភ្នាក់ងារ​អាមេរិក​ដើម្បី​អភិវឌ្ឍន៍​អន្តរជាតិ​ បាន​យល់ស្រប​ថា​ តម្លៃ​ពលកម្ម​សរុប​នៅ​ទីនេះ​ ហាក់​ដូចជា​ខ្ពស់​ជាង​នៅ​វៀតណាម​ ។​

លោកស្រី​ ទេព​ ម៉ូណា​ បាន​បន្ត​ថា​ ផ្នែក​ឧស្សាហកម្ម​សំលៀកបំពាក់​កម្ពុជា​ ដំណើរការ​បាន​ផលប្រយោជន៍​ល្អ​ បាន​ត្រឹមតែ​ ៣៥​ ទៅ​ ៤០​ភាគរយ​ ប៉ុណ្ណោះ​ ហើយ​កម្មករ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ថា​​មាន​ផលិតភាព​បាន​តិច​ជាង​កម្មករ​វៀតណាម​។​ លោកស្រី​បាន​បន្ត​ទៀត​ថា​ ការ​បង្កើន​ផលិតភាព​នៅ​ទីនេះ​ គឺជា​ការ​ចាំបាច់​ត្រូវតែ​​រក្សា​ និង​​ទាក់ទាញ​​អ្នក​វិនិយោគ​អោយ​បាន​ច្រើន។​

លោកស្រី​បាន​បន្ថែម​ថា​ "នេះ​គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​​​ឈាន​ទៅ​​ដំណាក់​កាល​បន្ត​ទៀត​ក្នុង​ដំណើរ​ការ​​ផលិតកម្ម​នៅ​ពេល​ខាងមុខ​​" ។​

លោក​ អ៊ុំ​ មាន​ អនុរដ្ឋលេខាធិការ​ក្រសួង​ការងារ​ និង​ លោក​ ជា​ ម៉ូនី​ ប្រធាន​សហជីព​សេរី​ មាន​យោបល់​ដូចគ្នា​ថា​ តម្លៃ​ពលកម្ម​ថោក​​អាច​ជួយ​ទាក់ទាញ​វិនិយោគ​បរទេស​បាន​ ។

លោក​ ជា​ ម៉ូនី​ បាន​និយាយ​តាម​ទូរស័ព្ទ​ កាលពី​ថ្ងៃ​ពុធ​​ថា​ "ប្រាក់បៀវត្សរ៍​​​កម្លាំង​ពលកម្ម​​​ទាប​ មិន​ល្អ​សម្រាប់​កម្មករ​និយោជិក​ទេ​ ប៉ុន្តែ​វា​ល្អ​សម្រាប់​អ្នក​វិនិយោគ​"៕

ចែក​រំលែក​អត្ថបទ​នេះ​ដោយ​ប្រើ​ del.icio.us
 
ស្នើដោយ៖ channim  កាល​បរិច្ឆេទ៖ ពុធ 02 Jul 2008